Anijs
Oorspronkelijk komt anijs waarschijnlijk uit het oostelijk deel van de Middellandse Zee (Levantkust) of Klein-AziiS. Het is thans 66n van de meest bekende kruidenplanten en komt praktisch overal al dan niet verwilderd voor. De plant gedijt het beste in kalkhoudende, lichte, maar wel voedingrijke grond op een warme plaats. Een koude plaats en een zware grondsoort geven slechte resultaten. Ook het gebruik van verse stalmest is niet aan te bevelen, daar de plant er ongunstig op reageert.
Anijs ( Pimpinella ansium L.) Umbelliferae /1019/703/1006/
Arabisch: Yänîsün
Chinees: Huei-Hsiang
Duits: Anis
Engels:Anise seed
Frans;Anis
Italiaans: Anis
Japans: Anice
Portugees: Anisu
Russisch: Erva-doce
Spaans: Anis
Zweeds: Anís
Een sierlijk eenjarig kruid afkomstig uit Klein-Azië, Griekenland en Egypte. Het Kruid is vaak stug, niet geschikt om te eten. Kneuzen en meekoken geeft het heerlijke anijsaroma aan het gerecht.
Het jonge Anijsblad is geschikt als garnering op salades. Anijsblad niet verwarren met Steranijs (Illicium verum Hook f.)
Het Anijszaad wordt gebruikt voor de winning van Anijsolie, deze olie wordt op grote schaal gebruikt voor de bereiding van dranken, soepen, suikerwerk en hoestpastilles.
Om de zaden te oogsten is een warme zomer en een droge herfst erg belangrdk. Een droge zomer bevordert de zaadvorrning en een droge herfst geeft de zaden volop gelegenheid om goed te rijpen. Zodra de zaden een lichte bruinverkleuring vertonen, oogst men de bloemschermen en droogt deze in de zon.
Anijszaad wordt gebruikt voor bepaalde soorten brood en gebak, daarnaast bij de bereiding van enkele groenten, zoals rode kool en worteltjes, maar niet in het minst in diverse dranken,bijv. punch en anijsmelk.
Voor de bereiding van anijsmelk neme men ca. 10-15 gram anijszaad gewikkeld in een doekje per 1 liter koude melk, waarna men de melk aan de kook brengt. Men dient de anijs een kwartiertje te laten trekken. Daarna kan het doekje met de zaden verwijderd worden.
Beschrijving door Dick Pijpers ©2011