Rode Bieten
( Beta vulgaris L. var. esculenta L. syn. conditiva Alef)
Chenopodiaceae /1303/638/757/
Engels: red beet, beetroot
Duits: Rote Rübe, Rote Beete
Frans: Betterave potagère( rouge)
Italiaans : Bietola da orto
Spaans: remolacha
Deens: Rødbede
Zweeds: rödbeta
De Beta vulgaris, is afkomstig uit het Middelllandse-zeegebied ,Klein Azie en de Kaukasus . Deze omvat naast de Rode biet ook de Snijbiet, Voederbiet en de Suikerbiet. Aanvankelijk gebruikte men waarschijnlijk alleen het blad als voeding.Rond het begin van onze jaartelling is er melding bij de Grieken en Romeinen van de biet als voedsel.De biet of kroot is dan nog een bleekrode wortelpen. Pas in de 15e eeuw wordt er in Duitsland melding gemaakt van een rode ronde biet,met de naam 'Roman beet'. In 1800 waren er in Engeland twee type de land en de ronde. Op het vaste land van Europa is er al meer onderscheid in ronde en lange typen. In 1806 zijn er in Amereika al enkele rassen die met naam en toenaam worden omschreven.Zo zijn er de' Egyptische platronde' en de 'Detroit kogel' Amerikaanse rassen.In nederland komt de teelt van rode bieten pas aan het einde van de 18e eeuw opgang.
In Nederland wordt de rodebiet onder glas en in de vollegrond geteeld. Het glasprodukt wordt voornamelijk in bossen van 3 stuks aangevoerd, onder de naam 'Bosbiet' of ‘Boskroot’. De belangrijkste aanvoer vindt plaats van half april tot half juni.
Voor Bieten/Kroten geldt bij aanvoer tussen 1 april en 1 november een maximum nitraatgehalte van 3.500 ppm. Bij de teelt van Kroten in de vollegrond worden de volgende teeltwijzen onderscheiden: de zeer vroege teelt; de vroege teelt; de zomerteelt en de herfstteelt
De zeer vroege teelt wordt in mei en begin juni geoogst, en in veel gevallen worden deze kroten in bossen van drie stuks verhandeld onder de naam ‘Boskroot’. De vroege teelt wordt geoogst vanaf juni tot half juli. De zomerteelt wordt geoogst in de maanden augustus en september. De herfstteelt wordt geoogst in de maanden oktober en november. De Kroten van deze teelt kunnen eventueel worden bewaard. De Kroten van de laatste drie teelten worden, bijna, altijd zonder blad verhandeld. Herfstkroten worden vooral geteeld in Noord Holland. Ongeveer 30 % van de oogst wordt door de verwerkende industrie afgenomen, waarbij de verwerking tot een gesteriliseerd produkt in glas het belangrijkste is. Kroten worden ook verwerkt tot zoetzure conserven en diepvriesprodukt, terwijl het sap wordt gebruikt als kleurstof.
Voor verse consumptie worden vooral gekookte Kroten aangevoerd, omdat de consument niet graag Kroten kookt vanwege de lange kooktijd en, omdat Kroten het beste onder hoge druk kunnen worden gekookt.
Problemen die zich tijdens de bewaring kunnen voordoen, zijn broei, slap worden, rotting als gevolg van nog aanwezige loofresten, en aantastingen door schimmels.
Kroten dienen een smalle loofinplant, een ronde vorm, een fijne staart en een donkerrode kleur te hebben. Het inwendige van de Kroot dient ook donkerrood en vrij van lichtgekleurde ringen te zijn, bij zeer vroege en vroege Kroten speelt de kleur een minder belangrijke rol.
Beschrijving door Dick Pijpers ©2011